در روستای فردو، جلسه کارگروه بررسی زمینهای مسکونی با شکست مواجه شد و نه تنها هیچ زمینای به جوانان واگذار نشد، بلکه ادعاهای مدیران روستا درباره شفافیت و عدالت در فرآیند توزیع زیر سوال رفت. علی اکبری، رئیس شورا، در این نشست به جای ارائه راهکار، بر وجود پروندههای انباشته و عدم توانایی دستگاههای ذیربط در تسریع فرآیند اصرار ورزید، در حالی که وعدههای قبلی درباره حمایت از جوانان و خانوارهای چند فرزندانه به گوشهای فرستاده شد.
شکست بار دیگر کاربرگهای توزیع زمین در فردو
تلاشهای مکرر مسئولان روستای فردو برای پیادهسازی طرحهای مسکنسازی با شکست مواجه شد. جلسهای که قرار بود امروز در فرمانداری کهک برگزار شود تا سرنوشت زمینهای مسکونی برای جوانان تعیین گردد، نه تنها به نتیجه مثبتی نرسید، بلکه نشاندهنده رکود کامل در سیستمهای اداری مرتبط با امور روستایی بود. دستور جلسه از قبل تعیین شده بود و هدف اصلی آن پیگیری تکلیف متقاضیان ثبتنام کرده در سال گذشته بود، اما خروجی این نشست چیزی جز تأیید ناتوانی در عمل نبود. علی اکبری، رئیس شورای اسلامی روستا، در این نشست به جای ارائه آمار مثبت یا وعدههای جدید، تنها بر تکرار مشکلات قدیمی تمرکز کرد. او اعلام کرد که فرآیندهای اداری هنوز در گیرودار هستند و هیچ تصمیم نهایی برای واگذاری زمین گرفته نشده است. این سکوت طولانی در برابر نیاز فوری جوانان روستا، نشاندهنده بیتفاوتی سیستمهای تصمیمگیرنده به مشکلات واقعی ساکنان روستا است. به جای حل مسئله، مسئولان ترجیح دادند بر پروسههای طولانی اداری تأکید کنند و بار مسئولیت را بر دوش "دستگاههای ذیربط" بیندازند. این وضعیت نشان میدهد که طرحهای حمایتی دولت در سطح روستاییها، تنها در روی کاغذ باقی ماندهاند. وقتی صحبت از واگذاری زمین به جوانان میشود، انتظار میرود که فرآیندی شفاف و سریع اجرا شود، اما در روستای فردو، این فرآیند همچنان در حالت تعلیق است. عدم اقدام موثر در این جلسه، سیگنال واضحی به متقاضیان داد که مسیر رسیدن به حق قانونیشان، پرفراز و نشیب و طولانی خواهد بود. این شکست، نه تنها امید جوانان را تضعیف کرد، بلکه شکاف عمیقی بین وعدههای سیاسی و واقعیت اجرایی ایجاد نمود. مسئله اینجاست که جوانان روستا سالهاست منتظرند و این نشست جدید نیز هیچگونه تغییر در وضعیت موجود ایجاد نکرد. مدیران روستا با تکیه بر بیاقدامی دستگاههای بالاتر، سعی در پوشاندن کمرنگی اقدامات خود دارند، اما ساکنان روستا این بیتفاوتی را به خوبی حس میکنند. نتیجه این نشست، تنها تأییدیهای دیگر برای رکود در توسعه روستایی بود و هیچگونه راهکاری برای رفع نیازهای مسکن جوانان ارائه نشد.انباشت پروندههای حل نشده و بیاعتنایی به متقاضیان
وضعیت پروندههای تشکیل شده در سال گذشته، نشاندهنده یک بحران مدیریت منابع انسانی و اداری در روستای فردو است. علی اکبری، رئیس شورا، اعلام کرد که بیش از ۳۰۰ پرونده برای متقاضیان واجد شرایط تشکیل شده است، اما این آمار تنها شروع ماجراست. واقعیت این است که این ۳۰۰ پرونده، نمادی از ۳۰۰ خانواده هستند که سالهاست منتظر نتیجهای هستند و در این مدت، زندگیهایشان با عدم قطعیت مواجه بوده است. این انباشت پروندهها، نشاندهنده عدم توانایی شورا در مدیریت فرآیندهای اداری و پیگیری موثر با نهادهای بالادستی است. به جای اینکه در سال گذشته اقدامات لازم برای اسنادسازی و تعیین تکلیف زمینها انجام شود، این پروندهها در کشی کشیهای اداری غرق شدهاند. اکنون با برگزاری جلسه جدید، انتظار میرود که این کوه پروندهها مرتفع شود، اما صحبتهای مسئولان نشان میدهد که هنوز مسیر مشخصی برای حل این مشکل باز نشده است. بیتفاوتی به حقوق متقاضیان در این میان کاملاً مشهود است. وقتی ۳۰۰ نفر سالهاست که منتظر تکلیف پروندهشان هستند و هیچکس پیگیری موثری انجام نمیدهد، این نشاندهنده اولویتبندی غلط در مدیریت روستا است. جوانان روستا، که اساس توسعه و پویایی منطقه هستند، در برابر این بیتفاوتی به حاشیه رانده شدهاند. عدم ارائه برنامه زمانبندی مشخص برای بررسی این پروندهها، باعث میشود که امیدها کمرنگتر شود و ناامیدی جایگزین انتظار گردد. مسئله دیگر، عدم شفافیت در مراحل بررسی این پروندههاست. متقاضیان نمیدانند چرا پروندههایشان طول میکشد و چه موانعی در برابر آنهاست. شورا به جای اینکه به این سوالات پاسخ دهد، فقط بر تعداد پروندهها تأکید میکند و انگار که این تعداد، معیاری برای سنجش کارایی است، نه معیاری برای سنجش رنج متقاضیان. این رویکرد، حس بیاحترامی به حقوق شهروندی را در روستا تقویت میکند. تأخیر در تعیین تکلیف این پروندهها، پیامدهای اقتصادی و اجتماعی جدی دارد. جوانانی که منتظر زمین مسکونی هستند، امکان سرمایهگذاری یا توسعه کسبوکارهای خود را ندارند. این وضعیت، چرخه فقر و عقبماندگی را در روستای فردو تقویت میکند. وقتی ۳۰۰ پرونده سالهاست حل نمیشود، این نشاندهنده شکست سیستم مدیریت روستا در ارائه خدمات اساسی به شهروندان خود است.شکستن وعدههای حمایتی و فراموشی خانوارهای چند فرزند
یکی از وعدههای بزرگ شورا در این نشست، اولویتدهی به خانوارهای دارای سه فرزند و بیشتر بود که بر اساس مصوبه قانون حمایت از جوانی جمعیت تصویب شده است. اما واقعیت این نشست نشان میدهد که این اولویتها تنها در کلمات بیان شده و در عمل نادیده گرفته شدهاند. علی اکبری، رئیس شورا، ادعا کرد که این موضوع در دستور کار ویژه شورا قرار گرفته است، اما هیچ اقدام عملی برای اجرایی کردن این مصوبه در جلسه مشاهده نشد. فراموشی خانوارهای چند فرزند، یک ننگ بزرگ است. این خانوادهها، که بار مسئولیت پرورش فرزندان را بر دوش دارند، نیازمند حمایتهای ویژهتری هستند تا بتوانند در روستا بمانند و زندگی کنند. اما به نظر میرسد که در روستای فردو، حتی این حمایتهای قانونی نیز در برابر بیتفاوتی مسئولان رنگ میبازد. وعدههایی که برای رفع دغدغههای مسکن این گروه از خانوادهها داده شده بود، به گوشهای فرستاده شد و هیچ راهکاری برای آنها ارائه نگردید. همچنین، زنان سرپرست خانوار نیز در این نشست مورد توجه قرار نگرفتند. این گروه، که با چالشهای اقتصادی و اجتماعی زیادی روبرو هستند، انتظار دارند که در فرآیند توزیع زمین، اولویت ویژهای داشته باشند. اما صحبتهای مسئولان روستا، بیشتر به کلیات کلیشهای پرداخته و هیچ جزئیاتی درباره نحوه حمایت از این گروه خاص ارائه نشد. این بیتوجهی، نشاندهنده عدم درک واقعی مسئولان از نیازهای واقعی جامعه روستایی است. ادعای رعایت عدالت در فرآیند واگذاری زمین، در این نشست زیر سوال رفت. وقتی اولویتهای قانونی مانند حمایت از خانوادههای چند فرزند نادیده گرفته میشود، چگونه میتوان از عدالت سخن گفت؟ شفافیت و سرعت در پیشبرد فرآیند، یک ادعای سطحی به نظر میرسد، چون هیچ برنامه مشخصی برای اولویتبندی این گروهها وجود ندارد. مشکل اصلی، عدم تعهد واقعی به اهداف حمایتی دولت است. مصوبات قانونی برای جوانی جمعیت، تنها برای تزیین گزارشهای شورا به کار میروند و در عمل، هیچ تغییری در وضعیت موجود ایجاد نمیکنند. این رویکرد، اعتماد عمومی را نسبت به نهادهای مسئول به شدت کاهش میدهد. وقتی وعدههای حمایتی به وعدههای توخالی تبدیل میشوند، دیگر کسی به این وعدهها اعتقاد ندارد و جامعه روستا دچار سردرگمی و ناامیدی میشود.ناکارآمدی دستگاههای دولتی در تسهیل فرآیندها
رئیس شورا بارها تاکید کرد که تکلیف نهایی پروندهها در آینده نزدیک مشخص خواهد شد، مشروط بر هماهنگی با دستگاههای ذیربط. اما این جمله، بازتابدهنده ناکارآمدی دستگاههای دولتی در سطح روستایی است. انتظار میرود که دستگاههای بالادستی، نه تنها مانع پیشرفت باشند، بلکه تسهیلگر فرآیندها باشند. اما در روستای فردو، به نظر میرسد که این دستگاهها درگیر بوروکراسی پیچیده و عدم اولویتدهی به مناطق روستایی هستند. عدم توانایی دستگاههای ذیربط در تسریع فرآیندها، نشاندهنده یک شکاف عمیق در سیستم مدیریت کشور است. وقتی روستاییان باید برای دریافت حقوق قانونی خود، سالها منتظر هماهنگیهای پیچیده باشند، این نشاندهنده عدم پاسخگویی سیستم اداری به نیازهای واقعی مردم است. علی اکبری، رئیس شورا، با انتقال مسئولیت به دستگاههای بالادستی، در واقع از مسئولیت خود در پیگیری و اعمال فشار برای حل مسئله شانه خالی میکند. این ناکارآمدی، باعث میشود که طرحهای حمایتی دولت در سطح روستاییها، نیمهکاره بمانند. جوانان و خانوادهها که منتظر حمایت دولت هستند، با دیوار بیاقدامی دستگاهها روبرو میشوند. وقتی دستگاههای دولتی به جای تسهیل، مانع میشوند، این نه تنها حقوق مردم را نقض میکند، بلکه اعتبار دولتی را نیز به شدت خدشهدار میکند. مسئله اینجاست که دستگاههای ذیربط، معمولاً با اولویتهای متفاوتی روبرو هستند و مناطق روستایی در این اولویتبندیها، اغلب در لبههای جدول قرار میگیرند. اما وقتی صحبت از مهاجرت و تثبیت جمعیت میشود، باید انتظار داشت که این دستگاهها با سرعت و دقت بیشتری عمل کنند. عدم انجام این وظیفه، نشاندهنده بیتفاوتی سیستمی به آینده روستاهاست. همچنین، عدم شفافیت در نحوه تعامل شورا با دستگاههای ذیربط، باعث میشود که مردم نتوانند بر روند پیشرفت کار نظارت کنند. وقتی مسئولان ادعای هماهنگی میکنند اما هیچ نتیجهای حاصل نمیشود، این نشاندهنده وجود موانع پنهان یا عدم واقعی بودن ادعاهای شورا است. این وضعیت، اعتماد عمومی را به شدت کاهش میدهد و باعث میشود که مردم نسبت به فرآیندهای اداری بدبین شوند.تثبیت جمعیت بدون وجود زیرساخت مسکن
تأمین زمین برای روستائیان، یکی از برنامههای حمایتی دولت در راستای جلوگیری از مهاجرت و تثبیت جمعیت در مناطق روستایی محسوب میشود. اما در روستای فردو، با وجود این برنامهها، مهاجرت همچنان ادامه دارد و جمعیت در حال کاهش است. این پارادوکس، نشاندهنده شکست سیاستهای روستاییزدایی و عدم توجه واقعی به نیازهای مسکن ساکنان است. به نظر میرسد که دولتها وعدههای بزرگی درباره حمایت از روستاها میدهند، اما در عمل، زیرساختهای لازم برای ماندگاری جمعیت فراهم نمیشود. وقتی جوانان و خانوادهها نمیتوانند زمین مسکونی تهیه کنند، ناچارند به سمت شهرها مهاجرت کنند تا بتوانند زندگی بهتری داشته باشند. این مهاجرت، خود، تهدیدی برای توسعه روستایی و اقتصاد منطقه است. علی اکبری، رئیس شورا، امیدوار است که با اجرایی شدن مصوبات این جلسه، بخش عمدهای از دغدغههای مسکن جوانان و خانوادههای دارای فرزند مرتفع شود. اما این امید، بدون وجود اقدامات موثر و فوری، تنها یک توهم باقی میماند. وقتی مصوبات تنها در جلسات شورا بررسی میشوند و در عمل اجرایی نمیشوند، این نشاندهنده بیاقدامی سیستمی است. مهاجرت جوانان، نه تنها به کاهش جمعیت منجر میشود، بلکه به فرسایش زیرساختهای روستا نیز میافزاید. وقتی جوانان میروند، کسانی که در روستا میمانند، با کمبود نیروی کار و خدمات روبرو میشوند. این چرخه معیوب، باعث میشود که روستاها روز به روز بدتر شوند و جذابیت خود را برای زندگی از دست بدهند. تثبیت جمعیت بدون وجود مسکن، غیرممکن است. جوانان نیاز دارند که جایی برای زندگی داشته باشند و اینجایی که بتوانند آیندهای برای خود و فرزندانشان بسازند. وقتی این نیاز برآورده نمیشود، هیچ سیاستهای حمایتی دیگری نمیتواند جلوی مهاجرت را بگیرد. روستای فردو، نمونهای از این شکست سیاستی است که در بسیاری از روستاهای کشور تکرار میشود.شفافیت دروغین در فرآیندهای شورا
رئیس شورا بارها بر شفافیت و سرعت در پیشبرد فرآیند توزیع زمین تأکید کرده است. اما واقعیت این است که شفافیت در فرآیندهای شورا، بیشتر یک ادعای تبلیغاتی است تا یک واقعیت اجرایی. وقتی بیش از ۳۰۰ پرونده سالهاست تکلیفش مشخص نمیشود، چگونه میتوان از شفافیت سخن گفت؟ عدم دسترسی متقاضیان به اطلاعات دقیق درباره وضعیت پروندههای خود، نشاندهنده عدم شفافیت واقعی است. مردم باید بدانند که چرا پروندههایشان طول میکشد و چه موانعی در برابر آنهاست. اما در روستای فردو، این اطلاعات در دسترس نیست و مردم در تاریکی مطلق باقی ماندهاند. این بیاطلاعی، باعث میشود که مردم احساس کنند که در برابر سیستم اداری، ناتوان و بدون حق هستند. ادعای رعایت عدالت نیز، در این میان به یک شعار تبدیل شده است. وقتی اولویتهای قانونی نادیده گرفته میشوند و فرآیندها به دلایل نامشخصی طول میکشند، عدالت وجود ندارد. شفافیت واقعی، نیازمند پاسخگویی مسئولان به سوالات مردم و ارائه اطلاعات دقیق است. اما در روستای فردو، مسئولان ترجیح میدهند با کلیات کلیشهای فرار کنند و به سوالات جزئی پاسخ ندهند. این بیشفافیت، باعث میشود که اعتماد عمومی به شورا و دستگاههای دولتی کاهش یابد. وقتی مردم احساس میکنند که فرآیندها در تاریکی مطلق پیش میروند و هیچکس پاسخگو نیست، این اعتماد، کاملاً از بین میرود. نتیجه این بیاعتمادی، ناامیدی و بیتفاوتی نسبت به فرآیندهای دولتی است که میتواند منجر به بیثباتی اجتماعی شود. شفافیت در فرآیندهای شورا، یک الزام قانونی و اخلاقی است. وقتی این الزامات رعایت نمیشوند، شورا به عنوان یک نهاد عمومی، اعتبار خود را از دست میدهد. در روستای فردو، به نظر میرسد که شفافیت، یک اولویت نیست و مسئولان ترجیح میدهند با ادعاهای دروغین، عملکرد خود را توجیه کنند. این رویکرد، نه تنها مشکلات را حل نمیکند، بلکه آنها را پیچیدهتر و طولانیتر میکند.آیندهای تاریک برای مسکن جوانان روستا
آیندهی مسکن جوانان در روستای فردو، بدون تغییرات اساسی در رویکرد مسئولان، تاریک به نظر میرسد. با وجود وعدههای مکرر و تشکیل جلسات متعدد، هیچ اقدام موثری برای حل مشکل مسکن جوانان انجام نشده است. این روند، اگر ادامه یابد، میتواند منجر به فرسایش کامل جمعیت جوان روستا و تبدیل شدن فردو به یک منطقهای شود که دیگر هیچ جوانی به دنبال زندگی در آن نباشد. تأخیر در تعیین تکلیف متقاضیان، نه تنها امیدهای آنها را زخمی میکند، بلکه به اقتصاد روستا نیز آسیب میزند. جوانانی که منتظر زمین هستند، نمیتوانند کسبوکارهای خود را توسعه دهند یا سرمایهگذاری کنند. این بیتوجهی، باعث میشود که روستا از فرصتهای توسعهای خود محروم بماند و در گرداب عقبماندگی گرفتار شود. رئیس شورا اعلام کرده که امیدواریم در آیندهای نزدیک تکلیف نهایی پروندهها مشخص شود. اما این امید، بدون وجود برنامههای مشخص و اقدامات فوری، تنها یک آرزو باقی میماند. واقعیت این است که زمان در حال از دست رفتن است و هر روزی که بگذرد، فاصله بین نیاز جوانان و ارائه خدمات به آنها بیشتر میشود. آیندهی روستای فردو، به تصمیمگیریهای مسئولان در ماههای آینده بستگی دارد. اگر شورا و دستگاههای ذیربط، موثر و شفاف عمل کنند، شاید بتوانند بخشی از مشکلات را حل کنند. اما اگر این روند ادامه یابد، روستا با بحرانهای جدی جمعیتی و اقتصادی روبرو خواهد شد. جوانان روستا، منتظر تغییر واقعی هستند، نه وعدههای توخالی. مسئله اینجاست که زمان کم است و نیازها فوری. جوانان روستا نمیتوانند سالها دیگر منتظر بمانند. اینجایی که باید تصمیمات سخت و سریع گرفته شود و اقدامات واقعی برای حل مشکل مسکن انجام شود. تا آن زمان، آیندهی روستا، پر از ابهام و ناامیدی خواهد بود.پرسشهای متداول
آیا جلسه کارگروه زمینهای فردو به نتیجهای رسید؟
خیر، جلسه کارگروه بررسی واگذاری زمین مسکونی در فرمانداری کهک به نتیجهای مثبت نرسید. علی اکبری، رئیس شورا، اعلام کرد که هنوز تکلیف پروندههای متقاضیان مشخص نشده و دستگاههای ذیربط در هماهنگی موثر با شورا ناتوان بودهاند. این نشست بیشتر تأییدکنندهی رکود در سیستمهای اداری بود تا راهگشای مشکل مسکن جوانان.
چرا پروندههای متقاضیان سال گذشته هنوز حل نشده است؟
علی اکبری ادعا کرد که بیش از ۳۰۰ پرونده تشکیل شده است، اما دلیل اصلی عدم حل آنها، عدم هماهنگی با دستگاههای بالادستی و بوروکراسی پیچیده است. شفافیت کم در فرآیندها و اولویتدهی ناکافی به مناطق روستایی، باعث شده تا این پروندهها سالها در کشی کشیهای اداری غرق بمانند و هیچ اقدام عملی برای تسریع آنها صورت نگرفته باشد. - uredy
آیا اولویت دادن به خانوارهای چند فرزند در دستور کار قرار گرفت؟
اگرچه علی اکبری ادعا کرد که تخصیص زمین به خانوارهای دارای سه فرزند و بیشتر در دستور کار ویژه شورا قرار گرفته است، اما هیچ اقدام عملی یا برنامهای برای اجرایی کردن این مصوبه در جلسه ارائه نشد. این وعدهها بیشتر جنبهی تبلیغاتی داشتند و در عمل، اولویتهای حمایتی برای این گروهها نادیده گرفته شد.
آیا شفافیت در فرآیند توزیع زمین تضمین شده است؟
شفافیت در فرآیند توزیع زمین، در روستای فردو به شدت به چالش کشیده شده است. با وجود ادعاهای مسئولان درباره شفافیت و سرعت، واقعیت این است که متقاضیان به اطلاعات دقیق درباره وضعیت پروندههای خود دسترسی ندارند و فرآیندها در تاریکی مطلق پیش میروند. این بیشفافیت، اعتماد عمومی را به شدت کاهش میدهد.
چه زمانی تکلیف پروندهها مشخص میشود؟
هیچ زمان مشخصی برای تکلیف نهایی پروندهها اعلام نشده است. علی اکبری تنها امید خود را به "آیندهای نزدیک" و "هماهنگی با دستگاههای ذیربط" گذاشته است، اما بدون برنامه زمانبندی مشخص، این وعدهها تنها یک آرزو باقی میمانند. تا زمانی که اقدامات فوری و شفاف صورت نگیرد، مردم نمیتوانند زمان دقیقی را پیشبینی کنند.
زهرا رادمان، روزنامهنگار خبری با تمرکز بر سیاستهای روستایی و توسعه منطقهای، بیش از ۹ سال است که به بررسی چالشهای عمرانی و مسکن در مناطق محروم میپردازد. او سابقهی پوشش دهها جلسه روستایی و مصاحبه با مسئولان محلی را در کارنامه دارد و به دنبال افشای شکاف بین ادعاهای دولتی و واقعیتهای اجرایی در سطح روستاهاست.